Bir Rock Efsanesinin Anatomisi,  Pazar, 02 Kasım 2008 Konsolları iyice bir sallayan Guitar Hero serisinin World Tour öncesi atıştırmalık oyunu Guitar Hero: Aerosmith (Bundan sonra GH: A diyeceğim (dersem tabii)) sonunda PClerimize de geldi. Girizgahtan anlayacağınız üzere PC versiyonunu baz alacağım.

Göktuğ Abi'nin yaptığı gibi ben de herkesin GH'nin ne olduğunu bildiğini varsayacağım, bilmeyenleriniz de Internet'ten ücretsiz olarak klonlarını indirip bir fikir edinebilirler. Çünkü birkaç sene içinde mantar gibi çoğaldılar. Doğrudan oyuna geçiyorum. Işınla be... Öhm.

Başta da belirttiğim gibi oyun bizi WT çıkana kadar oyalamak için hazırlanmış diyebilirim, yani tam bir GH oyunu değil. Tek bir gruba yoğunlaştığından GH III kadar çeşitlilik yok ve o kadar uzun ömürlü de değil. Oyunun kariyer modu altı bölümden (Tier) oluşuyor, her bölümde GH III'ten hatırlayacağınız cover grubumuzla iki parça çalıp yerimizi Aerosmith'e bırakıyoruz, onlar da üç parça ile (biri Encore) seyirciyi coşturuyorlar. Joe Perry ile kapışma olanağımız da var, ama aynı GH III'te olduğu gibi "Guitar Battle"lar arka planda. ("-lar" eki fazla hatta) Bunların haricinde bonus parçalar var (sayıları biraz az da olsa), para karşılığı ekstra içerik alma da yerli yerinde duruyor, hatta bayağı çeşitlenmiş. Tabii Sims oynar gibi zırt pırt açıp oynamıyorsanız o kadar seçeneği nerede/ne zaman kullanacağınız meçhul. Çünkü oyun benim gibi kurtlara oldukça kısa gelecektir. Normal bir oyuncuyu da aşağı yukarı bir hafta kadar oyalayacağını tahmin ediyorum.

Oyunun teknik özelliklerinden hiç bahsetmedim, şimdi bahsedeyim. Oyunumuzun grafikleri gayet hoş, GH III'ten sonra pek bir gelişme yoksa da pek eksikliğini hissetmedim, zaten notalara basacağım derken gözüm hiçbir şeyi görmedi. Ayrıca optimizasyon daha iyi yapılmış GH III'e göre, bayağı akıcı bir tecrübe sunuyor oyun. Sesler bekleneceği üzere oyunun parladığı nokta, gitar çalar gibi yaparken Steven Tyler'ın seyircilerle beraber "Dream On!" diye haykırışını duymak tek kelimeyle epik. Aerosmith'in orijinal kayıtları bulunamadığı için yeniden kaydettiği parçalar da cabası. Gerçi ne kadar uğraştıysam da ses senkronizasyonunu sağlayamadım, gecikmeyi artırıp/azaltmak sesin geç gelmesini engelleyemedi. O benim sorunum tabii, teknik olarak sesler gayet sağlam, sesi kökleyip coşabilirsiniz.

Oynanabilirlik biraz sorunlu gibi geldi, bazen oyun yeterince iyi algılayamıyor sanki, bir de animasyonlardan doğru vurup vurmadığımı tam anlayamadığım veya geç vurduğumu sandığım zamanlar oldu. O yüzden biraz puanını kırdım, ama oyun yine de gerçekten gitar çalıyormuş hissini iyi veriyor. Üstelik bunu da GH III gibi oyuncuya abanmadan yapmayı başarıyor.

Gelelim beş puan verdiğim hikayeye. Oyunda hikaye namına birşey olmadığı için böyle birşey yapmayı uygun gördüm. Eğer atmosfer olarak ele alacak olursam oyun on puanı hakediyor, gerçekten gaza getiriyor çünkü. Bölümler arası geçişlerde çıkan videolar hoş olmuş bir de.

Sözü bitirirken, oyun alınır mı? Konsola ilk çıktığında ritm oyunları açısından kıtlık olduğundan (Hep sene sonunda çıktıkları için) alınabilirdi, fakat GH III tüketenlere önce Rock Band tavsiye edilmesi daha mantıklıydı. Ondan sonra ise buna geçebilirlerdi, hala tatmin olmadılarsa. (Gerçi RB'de bir indirilebilir içerik var, maaşallah.) Şu sıralar ise RB'nin indirilebilir içeriği abarmış, RB 2 çıkmış, (bedavadan yirmi şarkı da fazladan getirirken beraberinde) GH: WT çıkmışken sadece Aerosmith hastalarına tavsiye edilir. Yoksa parayı diğer oyunlara yatırmak daha yararlı olacaktır. PC sahipleri içinse kaçırmasınlar demek istiyorum ama, WT'nin PC'ye de gelme ihtimali var (ESRB yaş sınıflandırması mı ne yapmış), o yüzden iş yine klasik rock müziği ve Aerosmith'i ne kadar sevdiğinizde bitiyor. Hadi sağlıcakla kalın, kafa sallayıp böğürmeye devam edin, Rock Tanrısı sizinle olsun. m/