Kesinlikle Yeşil Yol. Diğerlerini okumadım ama Yeşil Yol bir klasiktir, filmi de öyleydi zaten.

Ben Mahşer'i çok çok sevmiştim, benim için en güzel kitabı diyebilirim. Sonra Medyum, Hayvan Mezarlığı, Kemik Torbası ve Tepki'yi sayabilirim sırasıyla. Kara Kule'yi okumadım ama onu da çok methediyorlar, en kısa zamanda okumayı düşünüyorum.

Outlaws diyen var mı bilmiyorum. Hala fellik fellik ararım bu oyunu.

Anlaşılan denmiş, ben de size Lighthouse diye bir oyun öneriyorum. Bu devirde nerede bulunur bilmem ama bende var

Nip Tuck derim

Nazım'ın şiiri, kendi deyimiyle sadece ahenk ve söz ustalığından ibarettir. Teknik olarak bu kadar basit gibi görünür ama böyle bir akıcılığın, deyiş mükemmeliyetinin ve en önemlisi bir fikir davasının böyle bir arılık ile anlatıldığı çok az rastlanır. Nazım şiirini yüksek sesle okuyun ve o  ölçüsüz ritmi, ahengi yakalamaya çalışın ki kulaklarınızın, zihninizin pası  silinsin.   

Psikoloji ile, daha da içinde nevrotizmle, daha altında zamanımızın tipik nevrotik insanlarıyla ilgiliyseniz, Karen Horney - Çağımızın Nevrotik Kişiliği'ni şiddetle tavsiye ederim. Bizi yönlendiren bilinçdışı nedenlerin etrafımızı nasıl da sardığını gördüğünüzde eminim şaşıracaksınız. 

Okumuştum Karanlık Öyküleri, üç yıl kadar oldu herhalde. Kitabın bir tarafında "Aman Tanrım imdaaat!" gibi bir yazı vardı gayet gereksiz biçimde. Bazı öykülerini çok sevmiştim ama çoğunlukla da çok sıkılmıştım. Alayım okuyayım mı derseniz, tavsiye etmem. Bundan önce okunması gereken çoook korku temalı metin var.

Kalmah - Hades

Megadeth - Rust in Peace

Ruhumun bedeninden çıkıp, çatımın üzerinden süzülerek gezegeni görebilecek kadar yükseldiğini ve akabinde o büyük boşluğun sonuna doğru yol aldığını tasavvur etmektir benim olayım; ahhh huzur verici.