God of War: Chains of Olympus (Olympians! diye bağ,  Çarşamba, 19 Kasım 2008 Benim gözümde İskandinav mitleri, tanrılarının bile korktuğu Ragnarök'üyle, Valkür'leriyle ve Thor ile (bunun nedeni Thor'un tarihi eser çizgi filmi de olabilir) Yunan mitlerinden hep daha ilgi çekici olmuştur. Tabii bu böyledir diye Yunan mitlerinden yüzümü çevirecek değilim. Kaldı ki ortada God of War gibi eser varken bu söz konusu bile olamaz. Ve ortada hala One Eyed God: Odin falan gibi bir oyun da yokken, bununla idare etmemiz gerekecek.
"İdare etmek" mi? Neler diyorum ben? Eğer elinizin altında, bulunduğu platforma göre çok iyi grafik, ses efektleri ve müzikleri olan; oynanışı, oyuncuyu kasmak üzerine değil, harika oynanabilirliğiyle, istediğinizi istediğiniz anda yapmanızı, bu sırada da maksimum zevk almanızı sağlayan, hikâye anlatımı, kurgusu bu kadar etkileyici bir oyun varsa, onunla idare etmezsiniz. Peki, neyleriz diye sorarsanız, yazı bir naat'a döner (hala dönmediyse), ve ben bu yazının içinden asla çıkamam.
Yukarıdaki övgülerin arasında bizzat Kratos'un olmayışı dikkat çekmiş olabilir. Kendisi zaten apayrı bir başlık hak ediyor takdir edersiniz ki. Sadece fiziksel olarak dizaynına gösterilmiş özeni geçersek -her ne kadar o timsali geride bırakmak zor olsa da; Arka planı olsun, diyalogları olsun, seslendirmesi olsun, varlığını bu kadar somut hissettiren çok az oyun karakteri vardır.
Chains of Olympus, Kratos'un -iki oyun boyunca diye diye bitiremediği- günahlarından arınmak için, tanrıların hizmetinde geçirdiği 10 yıllık kısma ışık tutuyor. Bu süre boyunca Kratos pek de alıştığımız gibi asarım keserim, Olympus'u toz ederim ayaklarında değil ve oyunun sonlarına doğru da daha insancıl bir Kratos görüyoruz (o nemrut suratın neresinde insanlık gördüysem artık :D)
Genelde eline PSP'ı alıp da oyuna başlayanların sordukları ilk soru şu oluyor; Neyle yuvarlanıyorum? Malum alt tetiklerimiz ve sağ analog pad'imiz yok. Ama bunlara rağmen, yuvarlanma hareketimiz, büyü ve silah değiştirme tuşları, büyü yapma tuşları, olabilecek en iyi şekilde ayarlanmış durumda. Kontrolördeki alan daralmasına rağmen, hala hareketleri rahatlıkla yapabiliyor, komboları ardı ardına dizip o hayın satirleri balta manyağı yapabiliyoruz (yine de yuvarlanma hareketi azcık, birazcık, minicik kasıyor; bu sistemde daha başka nasıl yapabilirlerdi bilmem ama...).
Grafikler PSP'de gördüklerimizin en iyilerinden ve sesler de ilk iki oyunun kalitesideyken (Gaia'yı da seslendiren oyundaki anlatıcı teyzenin ellerinden, saf gazın damıtılmasıyla elde edilmiş müziklerin yazarının gözlerinden öpüyorum), geriye eleştirecek fazla bir şey kalmıyor.
Belki içerik olarak ilk iki oyuna yetişemiyor, ne silah ve hareket çeşitliliği olarak ne de hikâye anlatımındaki epiklikte 1. oyun kadar bile olamıyor ama bütün bunlar ilk iki oyunla karşılaştırdığımızda gördüklerimizden ibaret. Her ne kadar karşılaştırma yapmamız kaçınılmaz olsa da, kendi başına, PSP kulvarında incelendiğinde, God of War Chains of Olympus PSP'deki en iyi aksiyon oyunu ünvanını alıyor benden (Zaten gözümde Patapon'dan daha büyük de bir rakibi yok ?). Hele bir de oynarken; Chains of Olympus, 1. oyun ve 2. , sırasını takip edenlerin, çok zevkli zaman geçireceğini garanti ediyorum, naha buraya yazıyorum. İyi günler efendim.